Select Page

‘This is the end.’ Het is tijd om uit die heerlijke triatlon bubbel te komen. Heb er zó hard van genoten en waardig adieu kunnen zeggen aan het triatlon! Hopelijk gaf deze blog jullie de kans om het avontuur ten volle mee te beleven. Sorry voor de ‘overkill’.

De wasmachine viel al bij al nog mee. Ik vreesde enkele ronden boksen, maar het was wel degelijk een zwemproef. Meteen was duidelijk dat het niveau bij de AG-ers hoog is. Een pak atleten zwom (ver) voor me uit. Ach, het ging nog een lange dag worden.

Tot het einde van de Queen Ka was het fietsen één zenuwachtig gedoe. Atleten passeren en blokken je. Je wordt dan geacht om in de remmen te gaan. Doe je dat, dan komt er een andere atleet over. Absurd. Gelukkig wordt alles uit elkaar gereten in de beklimming richting Hawi. Na de turn around gaat het opnieuw bergaf. Ook met mij. Een eerste dipje. Wanneer ik opnieuw bij mijn ‘Queen Ka’ ben, weet ik me te herstellen. Nooit heb ik zoveel plezier beleefd aan het fietsen. Mogelijk wat te veel …

De eerste 15 kilometer van de marathon is het sterven. Ben klaar voor de ‘Highway to hell!’. Intussen word ik voorbij gelopen door atleten waarvan je zou denken dat ze aan een ‘relay’ meedoen. Wat er allemaal door mijn hoofd gaat? ‘Wat jammer voor de meegereisde familieleden.’ ‘Dju, IPC gietvloeren en Resolve Real Estate hun centen zo weggegooid.’ ‘Hoe belachelijk om hier zo lang te verblijven en dan zo ten onder te gaan.’ ‘Zou ik niet even wandelen?’ …

Gelukkig vind ik toch min of meer mijn ritme. Elke bevoorrading neem ik uitgebreid de tijd om me van mijn slechtste kant te laten zien. Ik grabbel alles wat los ligt of wat de volunteers in hun handen hebben. Sorry allemaal, ik ben in overlevingsmodus.

Moegestreden, maar voldaan bereik ik de finish, mijn eindstreep. Samen met Bert Verbeke mag ik vanavond het podium AG 40-44 op. ‘Bedankt om me zo te pushen, Bert!’

Deze wedstrijd zal ik me voor eeuwig herinneren. Ook de aanloop ernaar. Maar vooral al die fantastische gebaren, groot en klein. De gemeende en deugddoende knuffels, buurman Silvester met zijn aanmoedigingsbord, de mooie gelukstranen van Hans Cleemput, de vele toffe berichten, de blikken in de ogen, …

Het geeft me de kracht om verder te gaan met ’40 years of dreams’. Durf allemaal te dromen en spreek ze luid en duidelijk uit. Het is de enige manier om ze te realiseren. Adieu triatlon!