Select Page

Eindelijk nog eens een wedstrijd. ‘Doorgedreven training’ had ik het genoemd. Mag ik niet doen. Benader elke race als een échte race.

Tussen januari en juni haalde ik wekelijks gemiddeld 10 trainingsuren. Er zou vanaf juli écht getraind moeten worden met begin september, op het einde van een zware trainingsblok, een halve triatlon. Die van Knokke!? Op die manier kon ik mee ex-ploegmaatje Sofie Goos uitzwaaien, zouden mijn ouders nog eens een race kunnen bijwonen, zou ik 90 km tegen de wind moeten opboksen, kon ik ‘competitief’ afscheid nemen van het Belgische triatlon, logeren bij vrienden, racen met vele teamgenoten, een oude traditie herstellen waarbij Belgische Kona-gangers een laatste keer testen in Knokke voor afreis, deelnemen aan een mooie wedstrijd met prima organisatie, … Bij de sportdienst van Knokke stuitte ik echter op een ‘njet’. ‘Te laat’  ‘Drukwerk is al af’ … Later vernam ik dat anderen alsnog op de startlijst geraakten … Ik ‘maakte er maar geen spel van’, omdat ik het die atleten gun. Maar het voelde zuur aan.

Almere, ondanks de lange traditie en absolute toporganisatie, was dus 2de keuze in mijn hoofd. Ik concentreerde me op de zware trainingen en stelde alle praktische beslommeringen uit. Pas donderdag boekte ik bijvoorbeeld vlug een hotel. Vond er wonderwel één op 400 meter van de start. Ik had beter moeten weten … Wil hotel ‘Anno’ zeker aanraden voor vrijgezellenweekends, voorts niet echt. Het hotel had een ‘vide’ in het midden ontdekte ik zaterdagochtend. Geen probleem, ware het niet dat er beneden een club was. Ons bed leek in het midden van een disco te staan. En daar spelen ze geen slaapliedjes;-) Om half vier kon ik eindelijk slapen, een uur later wakker schiedend … ‘t was helemaal stil geworden zowaar. ‘Ongehoord!’, maar ook ‘onvergetelijk’;-)

Omdat het zo’n tophotel was, bleef ik er ook iets te lang hangen. Aan de start komende, waren alle vakken voor de rolling start al helemaal gevuld. Vooraan geraken lukte niet meer. Een ‘slalomzwem’ tegen mezelf dan maar. Dat ging een stuk beter dan de volgende wissel. Waar moet ik mijn ‘wisselzak’ deponeren? Gewoon terug aan je haakje hangen. Waar is mijn fiets? …

En toen ik eindelijk op de fiets sprong kwam de leukste verrassing. De batterij van mijn DI2 was helemaal leeg (had de batterij toch helemaal opgeladen en er enkel 40 km mee gereden in Kapelle!?). Als straf voor mijn amateurisme mocht ik op mijn één na grootste versnelling de 90 km afhaspelen. Met wat voor ‘dikke benen’ zou ik aan het lopen beginnen?

Dat viel nogal mee. Op basis van wat informatie die Kris en Karen me toeriepen probeerde ik naar ‘onzichtbare tegenstanders’ toe te lopen. Het zou een vierde plaats worden en winst in mijn age-group.

Denk dat er meer in zat, maar dat kan ik niet hard maken. De rest van de voorbereiding nog wel. Te beginnen met vandaag 180 km fietsen.

We zijn op de goede ‘road to Kona’.

Een boeiende tocht!