Select Page

‘Hier, je moet er stevig opstaan vandaag!’ Het is vijf ‘s ochtends en mijn schoonmoeder zet een bord spek met eieren voor me neer. Niet te geloven toch!?

Om zes uur verdwijn ik met mijn Scott Plasma door de voordeur. Aan het zwembad pik ik de Argentijnse Zwitser Pablo Ureta op. Er wachten 210 kilometer op ons. Het eerste deel van de rit voert ons over het Ironman-parcours tot in Hawi. In plaats van de U-turn te maken gaan we rechtsaf de Kohala Mountain Road op. Moet ik erbij zeggen dat er geklommen wordt? Deze weg lijkt de grens te zijn tussen het gedeelte van het eiland waar het heel vaak regent en daar waar men spaarzamer is met hemelwater. Haast fluo groene weides links terwijl rechts groen, geel en blauw kleurt. Wat een prachtig zicht op de oceaan ook. Na de klim dalen we af naar Waimea Valley. Boos toeterende wagens onthalen ons. De dames hebben het blijkbaar niet begrepen op fietsers op hún weg en schelden ons verrot. ‘Uw verstand reikt niet verder dan de laatste Flair’ moet ik schouderophalend denken. Even later passeert er een grote, witte SUV. Deze schakelt vakkundig terug om dan ‘gas bij te geven’. Zo doet hij ons verdwijnen in een zwarte roetwolk. Meteen kon ik me voorstellen hoe het er in deze arme man zijn hoofd moet uitzien. Gauw richting Kona maar weer via de Mamalahoa Highway. Deze loopt parallel met de Queen K. En alsof deze zich bedrogen voelt, krijgen we regen op ons dak. Zelf ligt ze languit onder ons in de zon. Een beetje later ‘berijden’ we haar weer. Gedaan met ‘het overspel’, ze heeft ons weer weten te verleiden.

De eerste uren van de rit waren we nog druk de onderwerpen Zwitserland, België, Argentinië, trailrunning, marketing, … filerend. Nu is het een pak stiller. De tong hangt haast tussen onze fietskaders. De blokken die we elk uur voorgeschoteld kregen, hebben er overduidelijk flink ingehakt.

Moe maar voldaan bereiken we Kailua-Kona. De koffie is verdiend en de cafeïne mist haar effect niet. De komende trainingen worden druk besproken, afspraken gemaakt. ¡Que buena compañia!

En nu enkel nog recupereren. Misschien nog even naar Kealakekua Bay. Of de dag eindigen in het ‘brubbelbad’, kijkend naar de sterren. We zien wel. Ik laat het op me afkomen en geniet wel van wat zich aandient.