Select Page

Vanaf morgen is het voor serieus. Vandaag was een (relatief) rustige dag met enkel zwemmen en fietsen. Voor het ontbijt werd er dan ook nóg meer tijd uitgetrokken.

Eerst stond er zwemmen op het programma. Het gaf me de gelegenheid om Alika Hoomana nog eens te zien. Hij was met zijn trainingsgroep aan het werk op de sportvelden naast het zwembad. Was het zijn stevige knuffel die hielp om er ook stevig in te vliegen bij het zwemmen? Of gewoon de gedachte dat je maar beter snel uit de voeten kan zijn bij een massastart met meer dan 2000 atleten. Ik weet het niet. Wel dat het een degelijke training was die voorbij vloog. Mijn schoonvader hanteerde als vanouds de chrono.

Nadien mocht ik eindelijk de Queen Ka’ahumanu Highway (Queen K.) op.  De ‘shoulder’ met zijn steentjes en glas, het groen van de wuivende grassen, de zwarte lavavelden met boodschappen in witte stenen, de grijze wolkenpakken boven de bergen, het azuurblauw kleurende water aan de andere kant, de reusachtige vrachtwagens met hun lange snuit die je een (verraderlijk) duwtje lijken te geven, het specifieke motorgeluid van de voorbijvliegende Amerikaanse SUV’s, het boksen tegen de wind … Je haat deze weg of je ziet de schoonheid ervan. ‘Aerodynamic van Daft Punk’ roept voor mij perfect de sfeer op van die Queen K. Als ik dit lied opzet thuis, dan klinkt er onmiddellijk Bart De Wever gewijs ‘Zet die plaat af!’. Mijn eigen Queen Karen houdt namelijk niet van dit lied. Ik weet het te appreciëren. Net als die highway.

De dag eindigde, samen met mijn schoonouders, aan een toog dicht bij de sea wall. Heerlijk om cocktails te zien shaken. Weet niet of ze ook zo smaakten. In mijn hele leven heb ik er nog nooit één gedronken. Ik hield het bij een frisse pint van de lokale Kona Brewing Company. Integratie, weet je wel.

Morgen een rit met Pablo Ureta. Een hele, lange rit aangezien we veel bij te praten hebben.