Select Page

Enkel zwemmen, fietsen, lopen, stabiliseren, rusten, eten en slapen. Gaande van één tot enkele weken. Dag na dag de vermoeidheid voelen toenemen en toch blijven doorgaan op weg naar dat éne grote doel. Vertrouwend op je coach(es) en eigen ervaring. Dat is een trainingsstage.

In groep is dit makkelijker dan alleen, maar dan moet het goed klikken. Een goede groep geeft energie, een ‘mindere groep’ kost energie. Want naarmate de vermoeidheid toeneemt komen de kleine kantjes van jezelf en anderen naar boven, ben je minder tolerant, zijn anderen sneller geïrriteerd, … En daar zit je dan, letterlijk en figuurlijk, op je kleine eiland … De ideale manier om elkaar écht beter te leren appreciëren (of net niet).

Deze keer had ik het geluk met 3 van de 4 Veldeman brothers op stage te trekken. Écht kennen deed ik ze niet. Intussen wat beter.

Straffe gasten, dat wist ik al uit de resultaten die ze neerzetten. Zeker met hun lopen in staat om de tegenstand naar huis te blazen. En toen ik hun trainingsschema onder ogen kreeg werd ik zelf helemaal weggeblazen. Als ze dit tot een goed einde brengen zijn ze écht van ‘ijzer’ was mijn eerste gedachte. En dag na dag zag ik het hen nog doen ook. Eén en al passie voor het triatlon, maar vooral ook voor hun firma. Minstens de helft van de gesprekken gingen over het bedrijf en de stand van zaken. Even plassen of bijtanken … tijd voor enkele telefoons en e-mails . De visie en bedrijfsethiek van Veldeman … heilig. En terwijl ik me te rusten legde, gingen zij (verder) aan het werk. Een bevlogenheid om duimen en vingers van af te likken. Keihard trainen en werken, maar nooit hun gezin uit het oog verliezend. Échte familiemensen, ondernemers en triatleten.

Moet weer maar eens vaststellen dat er bijzonder veel parallellen zijn tussen topsporters en topondernemers. Persoonlijk vind ik niets leuker dan te kunnen sporten met en tussen ondernemers. ‘Een soort’ die riskeert, die creëert en inspireert.

Hoe mooi en leerrijk ‘the road to Kona’ toch kan zijn.