Select Page

Om 6:00 AM duw ik de voordeur open, exact 4 uur of 130 kilometer later trek ik ze terug achter me dicht. Het is amper 10 uur en training één zit er al op. Zalig is dat. Om vijf uur opstaan is hier dan ook geen straf. Bovendien kan er dan ook geskypet worden met het thuisfront. Mijn meisjes hebben dan veel te vertellen over de afgelopen (school)dag. Ik luister, want heb na een nacht slaap niet veel te vertellen. ‘s Avonds is het omgekeerd. Dan vertel ik honderduit en luisteren zij enkel. Binnen exact één week kunnen we dat skypen trouwens achterwege laten. Jieha!!!!!

Een zee van tijd en een berg eten liggen tussen de fietstraining en mijn loop. Dit begin ik met 6 kilometer inlopen. Spreken van ‘opwarmen’ klinkt hier redelijk belachelijk. Het fijne is dat je hier altijd wel iemand tegen het lijf loopt. Dit keer is het de sympathieke, Deense Maja Stage Nielsen. Moet haast 5 jaar geleden zijn dat ik haar nog zag in Sands Beach. We spreken af dat we later bijpraten bij een koffie. Er wacht nog een pittig stukje training.

Het kleine straatje van het Royal Kona Resort wordt uitgekozen om ‘mijn 100-den’ af te werken. Zou wat graag uitblazen in dit mooie hotel. Maar de coach denkt er anders over. ‘Killing me softly’ speelde zich af in mijn hoofd. In de ‘Scott spirit’ zet ik door … ‘No shortcuts!’ Laat het me nog zouten met de slogan ‘No O.R.S., no glory!’

Morgen kondigt zich nog zwaarder aan. Dat de Poke van vanavond me er morgen maar stevig doet opstaan!

Zoals jullie misschien al weten, breng ik tussendoor wat verslag uit voor 3athlon.be. Bekijk geregeld hun site of sociale media. Onderstaand zo’n kort sfeerverslag.