Select Page

De dag starten deden we in de Daylight Mind Coffee Company. Daar was de bovenverdieping met ons favoriete terras weer toegankelijk. Met een tas koffie werd er naar dolfijnen gespeurd. Eens deze gespot zou de familie de zee opgaan. Vergeefse moeite. Hun zwemkledij bleef jammer genoeg droog, niet ‘wet’. Later op de dag zouden we er in gevangenschap zien in het Hilton Waikoloa Village. Niet half zo leuk.

Intussen probeer ik Hans Cleemput te pakken te krijgen. Hij heeft, letterlijk en figuurlijk, met Tom Van de Keere een klasse-fietstechnieker in huis die bovendien vertrouwd is met de Scott Plasma. Het is absoluut topmateriaal … op voorwaarde dat het piekfijn afgesteld is. Dat doet Tom terwijl ik een gezellige babbel heb met de andere huisbewoners Sebbe, Hans, Becky en Stefaan.

Alsof er een last van mijn schouders valt, voel ik de vermoeidheid toeslaan. Even krijg ik nog wat energie van Bart Aernouts. Hem krijg ik even te pakken aan Huggo’s. Daar houdt zijn team een persvoorstelling. Nadien maak ik me vlug terug uit de voeten, want ik hoor daar niet meer.

Rust vind ik in het Hilton van Waikoloa. Een indrukwekkend hotel op een terrein van 26 hectare aan de oceaan. Je kan er zelfs de tram nemen doorheen het complex. Het resort biedt ook tropische tuinen, een museumpassage met Aziatische en Polynesische kunst, de wereldberoemde Kings Golfbaan, een lagune, drie zwembaden, … Aan één ervan zou ik in slaap vallen.

Nadien zet een deel van de familie koers richting Mauna Kea. Ik heb genoeg gedut, laat de slapende vulkaan voor wat ze is en trek huiswaarts. Jim De Sitter was immers vanmorgen niet in het 3athlon.be-huis en deze wil ik vandaag absoluut nog gezien hebben.

Tijdens de zonsondergang hing ik rond in de Safeway. Gelukkig laat Jim me deze nog eens meemaken via prachtige foto’s die hij er net van schoot. Zalig!