Select Page

Gisteren een heerlijke rustdag ver weg van de triatlongekte in Kona. Vandaag is het weer trainen geblazen. ‘Il est 5 heures, Kailua s’éveille, Kailua s’éveille’. Om elf uur ‘s morgen zitten de trainingen er echter al op. Nog even lactaat aangemaakt in het zwembad en wat gaan spinnen op de fiets.

Op weg naar het zwembad zie ik één lange stoet atleten richting de wall voor hun open water zwem. Niet dat het in het Kona Aquatic Center veel rustiger is. Het zwemmen gebeurt opnieuw in het goede gezelschap van Tine Deckers en onder toeziend oog van coach Pieter Timmermans. Op die manier zijn de geplande sprintjes toch nét iets pittiger dan wanneer je deze alleen afwerkt.

Tine heeft een fotoshoot en fietst mee tot aan Energy Lab. Nadien rijd ik verder. Er zal wel iemand anders op mijn weg komen … En ja, Bert Verbeke loopt de Highway af. Zijn vrouw Sabrina voorziet hem van de nodige drank. Duidelijk een topteam. Ik vervolg mijn weg en pik aan bij de Zuid-Afrikaanse Michelle Enslin. Haar verhaal is indrukwekkend. De ervaring van hoe ze tussen leven en dood zweefde na een mislukte chirurgische ingreep, hoe ze nadien haar firma met 3000 werknemers verkocht en nu zwemt/fiets/loopt. ‘Life should not only be lived, it should be celebrated.’ Ik werp nog op dat we zaterdag toch allemaal een beetje gaan sterven. ‘Daar ben ik niet bang van, heb ik al eens meegemaakt en heb gekozen om hier te blijven voor mijn dochter!’, kaatst ze terug. Het zijn de ontmoetingen met zulke mensen die ironman waardevol maken. Intussen komen atleten ons langs alle kanten voorbij gevlogen.

Opgeven staat niet in mijn woordenboek, maar de poging om aan een koffie te geraken in Kailua staak ik. Overal lange wachtrijen, verdiepingen die afgehuurd zijn door sportmerken, … ‘Thuis’ in Alii Cove met mijn meisjes smaakt hij minstens even goed.

Rusten nu. Benen omhoog. Zaterdag komt wel echt dichtbij. Fillo krijgt vandaag al tattoo-startnummers op van de Ironkids Keiki Dip-N-Dash. Jammer genoeg valt de zwem van de zwemloop in het water. Niet getreurd, een medaille hangt rond de hals van een een fiere Fillo.

Dinsdag voor de race is het naar goede traditie landenparade. Maar liefst 71 Belgische triatleten kwalificeerden zich voor het WK Ironman! Dat is veel, maar even om een beter idee te geven een voorbeeld. Een groot (triatlon)land als Duitsland heeft 218 deelnemers. Verhoudingsgewijs zouden zij 8x meer atleten aan de start moeten brengen dan wij …  Omdat dit recordaantal Belgen te vieren worden we getrakteerd op typisch Belgisch weer … regen … heel veel regen. Zaterdag zullen we er misschien om smeken … Lang Leve België! Deze eendracht is zó mooi. Moge ze zaterdag ook ‘macht’ maken. Want da’s wat telt.

Fiene en Fillo verdelen intussen hun snoepbuit van de parade. Het eten begint lekker te ruiken, maar zij zijn vooral uit op het zoet.

There’s not mutch you can do with a ukulele that doesn’t sound happy. We laten Fiene haar gangen gaan.