Select Page

Eindelijk kon ik nog eens uitrijden met mijn fiets. Na twee minuten valt er een stuk af, maar dat kan de pret niet … drukken. Dat doe ik des te meer op de shifters van mijn DI2. In Kailua is het een drukte van jewelste met de loopwedstrijd die traditiegetrouw de zondag voor de ironman plaatsvindt. Hierdoor kan ik pas een versnelling hoger schakelen eens op de Kuakini Highway.

De vreugde om te fietsen is danig groot dat ik me moet intomen. Gelukkig heeft coach Pieter wat blokken voorzien. Daarin mag het hard gaan. Dat helpt om de rest rustig af te werken. Een minderheid van de atleten die ik passeer zwaait vriendelijk. De Queen Ka rijdt vol fietsers met een ‘race face’. Ze maken voelbaar dat de wedstrijd voor de deur staat. Volgende week ligt ze zelfs al achter ons.

Wanneer de blokken erop zitten, zie ik eindelijk een verstandig trainende atleet net voor me uitrijden. Hij rijdt rustig zijn eigen tempo. Onmiddellijk herken ik Michaël Weiss. Vorige week won hij nog Ironman 70.3 van Cozumel. Geweldig hard kan hij fietsen in een race, maar overduidelijk weet hij ook zwart-wit te trainen. Het is een leuk en interessant gesprek over het heden en de toekomst. Het verleden laat ik bewust en terecht rusten.

Thuisgekomen tref ik mijn meisjes aan bij het zwembad. Ze ravotten erop los met nonkel Benjamin en Zeno. Karen doet zich tegoed aan vitamine D. Een extra portie kan geen kwaad met de herfst en winter om de hoek.

Toen ik in de Pacific wou duiken, zette Bob Babbitt net voet aan wal. Een gesprek met dit triatlonicoon volgde. Wat een spraakwaterval. Ik vergat dat Karen al een 20-tal minuten in haar kayak op zee lag te dobberen. Met de glimlach vergaf ze me het oponthoud. Ze had me al zo vaak over Babbitt horen vertellen.

Na de zwem smeekte mijn maag om een bezoek aan de Safeway. Mijn vrouw ook. Gisteren had ze bij Giovanni voor het eerst heerlijke mochi ice cream geproefd. Een nieuwe verslaving is in de maak.

Het Nieuwsblad had intussen, met David Pintens, een leuke fotograaf op me afgestuurd. Een korte fotoshoot en vooral wat bijbabbelen.

Thuis wacht er nog wat huiswerk. Het is dan wel zondag, het tijdsbesef lijkt verdwenen. We leven hier enkel op het ritme van de zon/van de natuur.

De wolken tekenen prachtige figuren boven de horizon. Weet niet waarom er hier in de woonplaats zo’n grote flatscreen hangt. Tijd om te eten mét onze ogen.