Select Page

Het huiswerk is klaar. Hierbij wat getallen voor wat het waard is. De éne kilometer is immers de andere niet. Maar ik weet dat triatleten steeds achter cijfers zoeken. Wel, de afgelopen 10 dagen zwom ik 31,8 km, bracht ik 656 km door op de fiets en zette ik 111,7 km de éne voet voor de andere. De tapering off mag starten. Of beter, moet beginnen.

Dat voelde ik bij het opstaan. Ken intussen mijn eigen lichaam en ‘moral’ maar al te goed. Ook mijn vrouw Karen voelde het aan via WhatsApp. Ze pepte me nog zo goed mogelijk op voor die laatste stevige, lange looptraining.

Tevens zat het me dwars dat mijn DI2 het gisteren begeven had. Een draad gelost binnen in het frame. Deed mijn best om met chirurgische precisie het onderdeel uit mijn kader te prutsen. Schoenmaker, blijf bij je leest. Met er me verder zorgen in te maken, zou ik het probleem niet oplossen. Mijn looptraining starten en zo letterlijk en figuurlijk van het probleem weglopen dan maar? Inderdaad. Een groot deel van de 3MD-familie landt immers vanavond. Hopelijk zit ook Joeri Hofman van Dewa-sport mee op de vlucht. Zo niet is David Hermans van Ecoroad enkele dagen later wel mijn redder in nood.

Weer werd er een pittig ‘op en af lopend’ stuk Ali’i Drive gekozen. Wat doe ik mezelf toch aan. De zon leek nóg harder haar best te doen, nu het ZONdag was. Aan de Living Stones Church werd een openluchtmis opgedragen. Muziek, handen die de lucht in gaan, … Geen katholieke dienst zoals ik die ken. Best sfeervol, maar ik zou genoeg tegen mezelf kunnen ‘preken’ doorheen deze looptraining. Ook een passant wou me oppeppen met zijn ‘No limits, man!’, maar deze had ik wel degelijk bereikt. Nog zoveel mogelijk gels en water binnennemend, voelde ik de energie zo wegstromen. De kerkdienst ging vrolijk door terwijl ik aan een heuse kruisweg bezig was.

Uitgeput viel ik ‘s middags in een hele diepe slaap.

Aangezien de fiets buiten strijd was, nodigde de Pacific me uit om het stramme lichaam wat los te maken. Wat ze er niet bij vertelde, was dat ze vandaag alles behalve de ‘Stille Oceaan’ was. De woelige zee deed me de kelk helemaal tot op de bodem ledigen. Time-out nu.

Deze zondag was allesbehalve een sabbat. Die neem ik de komende weken. Kijk er zó naar uit om iets minder te trainen en (verder) te genieten met de familie van dit prachtige eiland. En om veel zonnecrème te smeren.

Om het einde van de mooie week te vieren gaan we eten in één van de vele leuke, open restaurants. ‘k Kan het hier allemaal smaken.