Select Page

‘Hoe staat het met de conditie?’ Een vraag die ik vaak mocht beantwoorden afgelopen jaar. ‘Dat valt wel mee, we hebben nog veel tijd tot Hawaii.’ Dat kreeg men dan bijna standaard als antwoord. Maar voor je het weet is Kona verraderlijk dichtbij.

Tijdens het schooljaar was het trainen niet je dat. Ondanks de vele vakanties, woensdagmiddagen, lesuren van 50 minuten, … was het slopend en vroeg het ontzettend veel energie. En het voornemen me enkel te richten op werk/gezin/ironman Hawaii lag al gauw aan diggelen. Focus hier, focus daar. Rennen van hot naar her. Ja, ik weet het … maar 3atleten zijn niet tevreden met 1 discipline en in het leven ernaast kan het ook nooit genoeg zijn … Het is sterker dan onszelf, maar fout. Wie té gulzig is, verslikt zich.

Met de laatste schoolbel op 29 juni viel er dan ook al 1 verpletterende verantwoordelijkheid weg en registreerde mijn Garmin meteen 10 hartslagen minder. Van het ‘te korte, gejaagde trainingswerk’ kon ik overschakelen naar het ‘langere, rustige werk’. Een, door omstandigheden, omgekeerde manier van werken (waarin wedstrijden geschrapt werden).

‘Ja, maar hoe staat het nu dus met de conditie?’ ‘Dat valt wel mee, we hebben niet veel tijd meer tot Hawaii. Week na week wordt het gevoel beter en gaan de chrono’s in de richting die we willen zien. Maar elke training moet er nu wel ‘boenk’ opzitten.’

Ironman Hawaii, het is en blijft een mooie uitdaging. ‘Keep calm, think/run/swim/bike big and keep going!’