Select Page

 “The best view comes after the hardest climb”
A Adventure

triatlon bubbel

‘This is the end.’ Het is tijd om uit die heerlijke triatlon bubbel te komen. Heb er zó hard van genoten en waardig adieu kunnen zeggen aan het triatlon! Hopelijk gaf deze blog jullie de kans om het avontuur ten volle mee te beleven. Sorry voor de ‘overkill’.

De wasmachine viel al bij al nog mee. Ik vreesde enkele ronden boksen, maar het was wel degelijk een zwemproef. Meteen was duidelijk dat het niveau bij de AG-ers hoog is. Een pak atleten zwom (ver) voor me uit. Ach, het ging nog een lange dag worden.

Tot het einde van de Queen Ka was het fietsen één zenuwachtig gedoe. Atleten passeren en blokken je. Je wordt dan geacht om in de remmen te gaan. Doe je dat, dan komt er een andere atleet over. Absurd. Gelukkig wordt alles uit elkaar gereten in de beklimming richting Hawi. Na de turn around gaat het opnieuw bergaf. Ook met mij. Een eerste dipje. Wanneer ik opnieuw bij mijn ‘Queen Ka’ ben, weet ik me te herstellen. Nooit heb ik zoveel plezier beleefd aan het fietsen. Mogelijk wat te veel …

De eerste 15 kilometer van de marathon is het sterven. Ben klaar voor de ‘Highway to hell!’. Intussen word ik voorbij gelopen door atleten waarvan je zou denken dat ze aan een ‘relay’ meedoen. Wat er allemaal door mijn hoofd gaat? ‘Wat jammer voor de meegereisde familieleden.’ ‘Dju, IPC gietvloeren en Resolve Real Estate hun centen zo weggegooid.’ ‘Hoe belachelijk om hier zo lang te verblijven en dan zo ten onder te gaan.’ ‘Zou ik niet even wandelen?’ …

Gelukkig vind ik toch min of meer mijn ritme. Elke bevoorrading neem ik uitgebreid de tijd om me van mijn slechtste kant te laten zien. Ik grabbel alles wat los ligt of wat de volunteers in hun handen hebben. Sorry allemaal, ik ben in overlevingsmodus.

Moegestreden, maar voldaan bereik ik de finish, mijn eindstreep. Samen met Bert Verbeke mag ik vanavond het podium AG 40-44 op. ‘Bedankt om me zo te pushen, Bert!’

Deze wedstrijd zal ik me voor eeuwig herinneren. Ook de aanloop ernaar. Maar vooral al die fantastische gebaren, groot en klein. De gemeende en deugddoende knuffels, buurman Silvester met zijn aanmoedigingsbord, de mooie gelukstranen van Hans Cleemput, de vele toffe berichten, de blikken in de ogen, …

Het geeft me de kracht om verder te gaan met ’40 years of dreams’. Durf allemaal te dromen en spreek ze luid en duidelijk uit. Het is de enige manier om ze te realiseren. Adieu triatlon!

Kona d-day

Verslag volgt morgen. Nu kom ik niet verder dan …

Victory
For you and me
Both of us victorious

Merci!

Kona dag 23

Morgen schrijf ik de allerlaatste pagina van mijn actieve triatlonleven. Het eindigt en ik weet niet goed wat te schrijven en/of waarmee te beginnen. Veel opofferingen heeft het gevraagd, zo veel meer heeft het teruggegeven. Wat ben ik blij dat ik in 1996 triatlon ontdekt heb.

Als tiener probeerde ik alle mogelijke sporten. Nooit was het echt mijn ding. Achteraf gezien logisch, want ik zocht een combinatie van verschillende disciplines. Mijn vader kreeg er grijs haar van. ‘Jij bent nieuwsgezind!’ kreeg ik vaak als verwijt.

Met de verbetenheid die hém zo typeert, stortte ik me op het triatlon. Nooit had hij veel wedstrijden van mij of mijn broers bijgewoond. Maar van het triatlon begon hij wel te genieten en regelmatig verscheen hij op wedstrijden. Vooral Gerrit Schellens zag hij graag aan het werk. Deed ik het goed, dan was hij fier. Maar dit te veel tonen deed hij niet. Hij is een man van weinig woorden. ‘Je moet het niet zeggen, maar doen!’.

Zelf had hij een uithoudingsvermogen om U tegen te zeggen. Hij draaide zijn hand niet om voor de Dodentocht, 4-daagse wandeltochten, … Steeds was hij bezig. Niet met één ding, maar liefst ook met 3 dingen tegelijk. Herkenbaar;-)

Tot vrijdagavond 9 oktober 2015. Samen met met hem, mijn moeder, Fillo en Fiene zit ik op het terras. Een artikel in de Gazet Van Antwerpen wordt druk besproken. Het is de vooravond van Ironman Hawaii en we hebben het over de kansen van de Belgen. Halfweg een zin begint hij te stamelen. Met zijn hand wrijft hij over zijn borst alsof zijn hart het elk moment gaat begeven. Met de MUG wordt hij afgevoerd naar het ziekenhuis. Wanneer het Fillo even later teveel wordt, ontfermt Fiene zich over haar oudere zus. Sterke dochters! In het hospitaal wordt een herseninfarct vastgesteld.

Sindsdien werkt zijn linkerkant niet goed meer mee. Hij voelt zich gevangen in zijn eigen lichaam en kan moeilijk aanvaarden dat hij niet meer kan wat hij voorheen moeiteloos deed. Vaak maakt het me boos dat hij er zich niet kan overzetten, dat hij niet wil zien tot wat hij wél nog in staat is. Misschien moet ik me ook op mezelf kwaad maken, want ik ben net zoals hij.

Het hoofdstuk ‘professioneel triatleet’ ligt al een tijdje achter me. Morgen sluit ik ook mijn periode als age grouper af. Ik hoop dat ik me nog eenmaal Iron Man mag noemen…
Daarna volgen ongetwijfeld nieuwe uitdagingen, met bijhorende ervaringen, twijfels en hindernissen, mooie en moeilijke momenten. Ik ben er klaar voor. Als ik iets geleerd heb uit mijn eigen verhaal en van de talloze collega-atleten is het wel dit:  ‘Anything is possible’. Met deze les in het achterhoofd, en een flinke dosis verbetenheid in de genen, ga ik met veel vertrouwen en de glimlach de toekomst tegemoet.

Maar eerst nog de 40ste verjaardag van Ironman vieren! A tribute to Ironman, mijn ouders en iedereen die me ooit steunde.

Kona dag 22

Eindelijk vers brood! Brood vind je hier meestal in plastic zakken klaar om getoast te worden. Giovanni is de warme bakker van dienst. Ook de wakkere bakker, want om 6:00 AM hebben we afgesproken aan de pier voor een zwem én het ‘pane delizioso’.

Samen met hem en Kate duiken we het water in. De zonsopgang is mooi, het tempo gezapig en er zijn nog niet te veel zwemmers. Dat verandert in de terugweg. Daar heb ik op 150 meter van de pier een frontale botsing met een oudere dame. Ik schrik. Als ik ze kopje onder zie gaan, staat mijn hart helemaal stil. Gelukkig komt ze even later terug boven en toont me fier mijn hangertje van Father Damien. Ik kom niet tot vloeken, alleen tot een ‘thank you’. Misschien had ik dat laatste beter niet gezegd. Bij het voet aan wal zetten, vertelt Kate me dat ze botste met een dame … ‘Een roze badmuts?’ vraag ik. ‘Yes!’ Ik weet niet of de dame haar zwem overleeft heeft.

Terwijl ik de auto parkeer op Alii Cove, komt Karen in de verte net terug van haar loopje. Ze springt in de wagen om samen koffie te gaan drinken in San Francisco Bay Gourmet Coffee Bar en naar de ‘underpants run’ te kijken. We genieten van het ludieke evenement.

Pas daarna is het tijd voor ontbijt en 50 kilometer fietsen met een blokje in. Hierbij krijg ik even gezelschap van Bob Dejongh. Nu enkel nog samen die langverwachte koffie, Bob.

Als ik op mijn uurwerk kijk, merk ik dat ik me moet spoeden. Dit is niet Hawaiiaans. Heb een afspraak met Miguel voor een heerlijke massage. Hem ga ik zeker nog geregeld opzoeken in Lanzarote, dat staat vast. Samen met Juan Carlos koffie drinken aan de Mai Tai Pool Bar van Sands Beach. Maar in Kapelle-op-den-Bos ga ik uiteraard langs bij Jeroen Maerevoet voor sportverzorging.

Nadien haast ik me naar de registratie. Dat gaat enorm vlot. Hopelijk zaterdag ook. Er is geen weg meer terug nu. Mijn bed moet helpen me uitgerust aan de start te krijgen. Het werkt. Fris en monter vertrek ik met de familie naar een schitterende baai voor een fotoshoot met Jim De Sitter. ‘Collect moments’, weet je nog.

Op de terugweg gaat de familie iets drinken. Karen en ik rijden intussen naar de Safeway voor boodschappen. Aan de kassa breekt het koud zweet me uit. Mijn credit cards zitten thuis in de rugzak die ik kreeg bij registratie. De gewone bankkaarten doen het niet. Vervelend … een volle kar van 160,44 dollar en geen geld … ‘Ik kom terug, mag de kar opzij blijven staan?’ Het kan. In het naar buiten gaan proberen we alsnog geld uit de terminal te halen. Ook dat mislukt. Plots grijpt een vreemde man me bij de arm. ‘Come with me’. We volgen hem naar de kassa, maar begrijpen er niets van. Hij is immers helemaal geen personeel van de winkel. Zonder veel woorden betaalt hij onze rekening. Ik protesteer! Want geld is het probleem niet, het zijn de bankkaarten. ‘Wat is je naam en je adres?’ ‘Ik kom het je terugbetalen.’ Enkel zijn voornaam volgt. Die zijn we van stomme verbazing zelfs vergeten. ‘Waarom ben je zo goed voor ons?’ vraag ik. ‘I’m a Mormon’ zegt hij met een zachte glimlach. Nadien verdwijnt hij. Karen heeft de tranen in de ogen. Zelf heb ik kippenvel. Zoiets hebben we nog nooit meegemaakt. Niet normaal! Het maakt me zelfs een beetje bang. Ben ik al mijn geluk aan het opgebruiken!?

Ik ga wat bekomen. Wat is dit eiland haar bewoners genereus. Slaapwel allemaal onder de sterren.

Kona dag 21

De dag starten deden we in de Daylight Mind Coffee Company. Daar was de bovenverdieping met ons favoriete terras weer toegankelijk. Met een tas koffie werd er naar dolfijnen gespeurd. Eens deze gespot zou de familie de zee opgaan. Vergeefse moeite. Hun zwemkledij bleef jammer genoeg droog, niet ‘wet’. Later op de dag zouden we er in gevangenschap zien in het Hilton Waikoloa Village. Niet half zo leuk.

Intussen probeer ik Hans Cleemput te pakken te krijgen. Hij heeft, letterlijk en figuurlijk, met Tom Van de Keere een klasse-fietstechnieker in huis die bovendien vertrouwd is met de Scott Plasma. Het is absoluut topmateriaal … op voorwaarde dat het piekfijn afgesteld is. Dat doet Tom terwijl ik een gezellige babbel heb met de andere huisbewoners Sebbe, Hans, Becky en Stefaan.

Alsof er een last van mijn schouders valt, voel ik de vermoeidheid toeslaan. Even krijg ik nog wat energie van Bart Aernouts. Hem krijg ik even te pakken aan Huggo’s. Daar houdt zijn team een persvoorstelling. Nadien maak ik me vlug terug uit de voeten, want ik hoor daar niet meer.

Rust vind ik in het Hilton van Waikoloa. Een indrukwekkend hotel op een terrein van 26 hectare aan de oceaan. Je kan er zelfs de tram nemen doorheen het complex. Het resort biedt ook tropische tuinen, een museumpassage met Aziatische en Polynesische kunst, de wereldberoemde Kings Golfbaan, een lagune, drie zwembaden, … Aan één ervan zou ik in slaap vallen.

Nadien zet een deel van de familie koers richting Mauna Kea. Ik heb genoeg gedut, laat de slapende vulkaan voor wat ze is en trek huiswaarts. Jim De Sitter was immers vanmorgen niet in het 3athlon.be-huis en deze wil ik vandaag absoluut nog gezien hebben.

Tijdens de zonsondergang hing ik rond in de Safeway. Gelukkig laat Jim me deze nog eens meemaken via prachtige foto’s die hij er net van schoot. Zalig!

Kona dag 20

Gisteren een heerlijke rustdag ver weg van de triatlongekte in Kona. Vandaag is het weer trainen geblazen. ‘Il est 5 heures, Kailua s’éveille, Kailua s’éveille’. Om elf uur ‘s morgen zitten de trainingen er echter al op. Nog even lactaat aangemaakt in het zwembad en wat gaan spinnen op de fiets.

Op weg naar het zwembad zie ik één lange stoet atleten richting de wall voor hun open water zwem. Niet dat het in het Kona Aquatic Center veel rustiger is. Het zwemmen gebeurt opnieuw in het goede gezelschap van Tine Deckers en onder toeziend oog van coach Pieter Timmermans. Op die manier zijn de geplande sprintjes toch nét iets pittiger dan wanneer je deze alleen afwerkt.

Tine heeft een fotoshoot en fietst mee tot aan Energy Lab. Nadien rijd ik verder. Er zal wel iemand anders op mijn weg komen … En ja, Bert Verbeke loopt de Highway af. Zijn vrouw Sabrina voorziet hem van de nodige drank. Duidelijk een topteam. Ik vervolg mijn weg en pik aan bij de Zuid-Afrikaanse Michelle Enslin. Haar verhaal is indrukwekkend. De ervaring van hoe ze tussen leven en dood zweefde na een mislukte chirurgische ingreep, hoe ze nadien haar firma met 3000 werknemers verkocht en nu zwemt/fiets/loopt. ‘Life should not only be lived, it should be celebrated.’ Ik werp nog op dat we zaterdag toch allemaal een beetje gaan sterven. ‘Daar ben ik niet bang van, heb ik al eens meegemaakt en heb gekozen om hier te blijven voor mijn dochter!’, kaatst ze terug. Het zijn de ontmoetingen met zulke mensen die ironman waardevol maken. Intussen komen atleten ons langs alle kanten voorbij gevlogen.

Opgeven staat niet in mijn woordenboek, maar de poging om aan een koffie te geraken in Kailua staak ik. Overal lange wachtrijen, verdiepingen die afgehuurd zijn door sportmerken, … ‘Thuis’ in Alii Cove met mijn meisjes smaakt hij minstens even goed.

Rusten nu. Benen omhoog. Zaterdag komt wel echt dichtbij. Fillo krijgt vandaag al tattoo-startnummers op van de Ironkids Keiki Dip-N-Dash. Jammer genoeg valt de zwem van de zwemloop in het water. Niet getreurd, een medaille hangt rond de hals van een een fiere Fillo.

Dinsdag voor de race is het naar goede traditie landenparade. Maar liefst 71 Belgische triatleten kwalificeerden zich voor het WK Ironman! Dat is veel, maar even om een beter idee te geven een voorbeeld. Een groot (triatlon)land als Duitsland heeft 218 deelnemers. Verhoudingsgewijs zouden zij 8x meer atleten aan de start moeten brengen dan wij …  Omdat dit recordaantal Belgen te vieren worden we getrakteerd op typisch Belgisch weer … regen … heel veel regen. Zaterdag zullen we er misschien om smeken … Lang Leve België! Deze eendracht is zó mooi. Moge ze zaterdag ook ‘macht’ maken. Want da’s wat telt.

Fiene en Fillo verdelen intussen hun snoepbuit van de parade. Het eten begint lekker te ruiken, maar zij zijn vooral uit op het zoet.

There’s not mutch you can do with a ukulele that doesn’t sound happy. We laten Fiene haar gangen gaan.

 

Kona dag 19

“We take photos as a return ticket to a moment otherwise gone!”

#NoFilter, maar toch een lied van … Filter … Take a picture!

Kona dag 18

Eindelijk kon ik nog eens uitrijden met mijn fiets. Na twee minuten valt er een stuk af, maar dat kan de pret niet … drukken. Dat doe ik des te meer op de shifters van mijn DI2. In Kailua is het een drukte van jewelste met de loopwedstrijd die traditiegetrouw de zondag voor de ironman plaatsvindt. Hierdoor kan ik pas een versnelling hoger schakelen eens op de Kuakini Highway.

De vreugde om te fietsen is danig groot dat ik me moet intomen. Gelukkig heeft coach Pieter wat blokken voorzien. Daarin mag het hard gaan. Dat helpt om de rest rustig af te werken. Een minderheid van de atleten die ik passeer zwaait vriendelijk. De Queen Ka rijdt vol fietsers met een ‘race face’. Ze maken voelbaar dat de wedstrijd voor de deur staat. Volgende week ligt ze zelfs al achter ons.

Wanneer de blokken erop zitten, zie ik eindelijk een verstandig trainende atleet net voor me uitrijden. Hij rijdt rustig zijn eigen tempo. Onmiddellijk herken ik Michaël Weiss. Vorige week won hij nog Ironman 70.3 van Cozumel. Geweldig hard kan hij fietsen in een race, maar overduidelijk weet hij ook zwart-wit te trainen. Het is een leuk en interessant gesprek over het heden en de toekomst. Het verleden laat ik bewust en terecht rusten.

Thuisgekomen tref ik mijn meisjes aan bij het zwembad. Ze ravotten erop los met nonkel Benjamin en Zeno. Karen doet zich tegoed aan vitamine D. Een extra portie kan geen kwaad met de herfst en winter om de hoek.

Toen ik in de Pacific wou duiken, zette Bob Babbitt net voet aan wal. Een gesprek met dit triatlonicoon volgde. Wat een spraakwaterval. Ik vergat dat Karen al een 20-tal minuten in haar kayak op zee lag te dobberen. Met de glimlach vergaf ze me het oponthoud. Ze had me al zo vaak over Babbitt horen vertellen.

Na de zwem smeekte mijn maag om een bezoek aan de Safeway. Mijn vrouw ook. Gisteren had ze bij Giovanni voor het eerst heerlijke mochi ice cream geproefd. Een nieuwe verslaving is in de maak.

Het Nieuwsblad had intussen, met David Pintens, een leuke fotograaf op me afgestuurd. Een korte fotoshoot en vooral wat bijbabbelen.

Thuis wacht er nog wat huiswerk. Het is dan wel zondag, het tijdsbesef lijkt verdwenen. We leven hier enkel op het ritme van de zon/van de natuur.

De wolken tekenen prachtige figuren boven de horizon. Weet niet waarom er hier in de woonplaats zo’n grote flatscreen hangt. Tijd om te eten mét onze ogen.

Kona dag 17

Een heus verjaardagsontbijtbuffet wachtte me samen met de familie op.  Mijn schoonbroer is krak in het maken van nieuwe combinaties en dat dient geprobeerd. Steeds moeilijk als je nadien nog moet lopen. ‘Maat houden’ dus om nadien ‘ritme’ te kunnen houden tijdens de loop.

De wall in Kailua wordt vandaag niet overspoeld door golven. Wel door o.a. het grote 3MD-legioen, waarvan een deel heeft deelgenomen aan de open water zwemwedstrijd. Die race had ik er ook graag bijgenomen, maar paste jammer genoeg niet in de planning.

Verfrissing zouden we zoeken in de baai van Captain Cook. Het wordt uiteindelijk Honaunau Bay. Zalig snorkelen is het er. Het moeilijkste is in- en uit het water geraken. Bij het vertrekken ontdekken we dat er natuurlijke trappen zijn voorzien. Ach, moeilijk gaat ook.

In de terugweg passeren we nog even Saint Benedict’s Painted Church. De Belgisch priester John Velghe heeft een prachtig kunstwerk van deze kapel gemaakt. Het uitzicht, de bloemen, het oude kerkhofje, een repeterend koor, … maken dat ik er heel lang zou kunnen vertoeven. De enige échte Belgische held van Hawaii is er ook. Een borstbeeld van Jozef De Veuster geniet met ons mee van de rust.

Bij een verjaardag hoort taart. En deze vind je hier in alle mogelijke kleuren en groottes. Van sommige vraag ik me af of ze eetbaar en/of ooit op te krijgen zijn. Fiene en Karen wisten er de lekkerste uit te pikken. De ‘Happy Birthday’ gaat in mijn oren, een stuk taart in de mond van alle anderen.

Na een noodzakelijke powernap, zou het de leeftijd zijn, voel ik me terug fit.

Hoog in de heuvels boven Kailua bezorgen gastheer Giovanni Paciello en zijn vrouw Lois ons een schitterend einde van mijn verjaardag. Het is er lekker koel, de sfeer warm en het uitzicht adembenemend. In een 12-koppig internationaal gezelschap genieten we er van huisbereide lasagne en brood, zelfgemaakte limoncello, de mengelmoes van talen, verrassende en grappige verhalen, …

Rond 9 uur dalen we terug af richting Alii Cove. Na bijna ’36 uur verjaren’, staat het beste verjaardagscadeau op me te wachten. Een fiets, mét werkende DI2. Dat moet uitgeprobeerd worden na een deugddoende nacht! Bedankt allemaal om deze dag onvergetelijk te maken.

Kona dag 16

Als volleerde loodsen navigeren de broers Hermans ons door de drukke ochtendspits ter hoogte van Kailua Pier. Samen met Tine Deckers werk ik een stevige UV-training af. Hoewel de zee al redelijk zout is, doe ik me tussendoor tegoed aan O.R.S. die vanuit de sea kayak aangereikt wordt. Om de haverklap zitten er nog volunteers in kayaks om het oogje in het zeil te houden. De lokale aquajoggende dames laten het niet aan hun hart komen. Al taterend wandelen ze verder door de Pacific. Volgende week is deze grote plas weer helemaal voor hen alleen.

Wielertoeristen besluiten hun training met een trappist in het lokale sportcafé, wij met een koffie in de Daylight Mind Coffee Company. Net uit de oceaan, nu een zee van tijd. Heerlijk.

Nadien is het tijd voor mijn portie ‘DI2-perikelen’. Wil er niet te veel energie meer insteken en hou het dus bij deze 2 zinnen. Punt.

‘s Middags wordt er les gegeven. Fillo werkt zich door een berg rekenwerk. Het is vreemd om terug ‘les’ te geven. ‘Thuis’ dan nog wel. De leerling is gemotiveerd en hierdoor geraken we er snel door. Haar speeltijd wacht. White Sands doet dienst als speelplaats. Er is slechts één probleem … het strand is weg. Dat is namelijk het ‘magic’ gedeelte ervan. Weet niet of zij en Fiene er ook zo over denken. Binnen enkele dagen is het strand gewoon terug. Wel is er naar goeie gewoonte een prachtige zonsondergang. Die kan ik nog net meepikken. Want heb intussen een looptraining afgewerkt. Leuk om aan te kunnen sluiten bij de 3MD-makkers. Ze lijken me één voor één stilaan klaar voor D-day.

Hoewel het hier nog geen 6 oktober is, lopen de verjaardagswensen vanuit België binnen. Het wordt een extra lange 42ste verjaardag. Mag ik aub de getallen omdraaien en even denken dat het mijn 24ste is. Ironman en Hawaii houden je immers jeugdig, niet?

Mijn tonijnsteak smeekt intussen om opgegeten te worden. Dat ga ik meteen doen. En morgen zet ik mijn tanden in nog enkele stevige trainingen.